Çeşitliliği İle Şaşırtan Bir Oyun: Battletoads

    


Bazen retro bir oyun uzun zaman sonra geri döner. Bunlar genelde soft reboot tarzında işler olurlar ve genel amaçları eski serinin hayranlarının parasını sömürmektir. Çoğunlukla da üstünde çok uğraşılmamış ve pek beğenilemeyen yapımlar olurlar. Ancak bazen eski bir oyun öyle bir geri dönüş yapar ki o eski seriyi bilmeyenler bile oynadıktan sonra dönüp onları oynamak ister. Battletoads bu oyunlardan biri.

    Daha önce serinin hiçbir oyununu oynamamış ama isimlerini duymuştum. Turbo Tunnel bölümünün zorluğu yüzünden “En zor oyunlar” listelerine sıklıkla giriyordu. Sonradan E3 2019’da oyunun yenisinin yapılacağını gördüm veeeee… Açıkçası çok da bir şey hissetmedim. Grafikleri çok hoşuma gitmişti, tıpkı çizgi film gibi görünüyordu ve böyle görünen oyunlar hep ilgimi çekmiştir. Sonra oyun çıktı ve ben de gamepasste görünce meraktan indirdim. Peki Battletoads nasıl bir oyun?


Eski oyunun zorluğu ile ünlenen Turbo Tunnel bölümü

Turbo Tunnel bölümünün yeni versiyonu

    Battletoads bir beat ‘em up oyunu olarak başlıyor ve araya farklı türlerde bölümler sıkıştırıyor. Sonra bu farklı türlerin sıklığı artıp beat ‘em türü gittikçe daha az gelmeye başlıyor. Oyunun sonlarına doğru ise neredeyse tamamen yok oluyorlar. Bu yüzden Battletoads’ın türünü söyleyemem ama barındırdığı türlerden en çok öne çıkardığı beat ‘em up diyebilirim.

    Oyunun beat 'em up kısmına bakarsak bunun gayet güzel olduğunu söyleyebilirim. Başta yüzeysel gibi hissettiriyor ama oynadıkça gelen düşmanları değerlendirip sürekli bir sonraki hamlenizde ne yapacağınızı hesaplamaya başlıyorsunuz. Mesela alan hasarı veren düşmanları hızlı temizlemeniz gerekiyor çünkü ekrana fazla dağılırlarsa sürekli hasar yiyip sersemlemeye başlıyorsunuz.

    Üç karakter var ve her karakter kendine has özelliklere ve oynanışa sahip. Mesela Zitz alan hasarı vermeye odaklı hızlı bir karakterken Pimple bir vuruşuyla bir karakteri yere serecek güçte yavaş bir karakter. Tuşlar olarak aynı görünseler de kombolarında da değişiklikler var. Komboların içinde oyunun size öğretmediği bir kombinasyonu denk getirirseniz özel bir hareket görebiliyorsunuz. Hangi tuşlar olduğunu söylemeyeceğim ama bu tuşlar Zitz ve Rash’da aynı iken Pimple’da farklı.


Oyunun ana karakterleri. Soldan sağa doğru Zitz, Pimple ve Rash


    Ayrıca oyun zor. Beat ‘em up türünü çok iyi bildiğimi ve harika oynadığımı söyleyemem ama oyunun ilk bossuna dört kez ölmek de normal bir şey değildi benim için. Başta sadece yumruklar saçarak oynadığım oyunu strateji kurarak oynamak zorunda kaldığım kısım da burasıydı. Oyunu “Toad” zorluğunda yani orta seviyede oynadığımı da belirteyim.

    Bu kadar çok türü kendi içinde barındıran bir oyun doğal olarak oynanış çeşitliliği açısından zirveye oynuyor. Normalde bu tarz oyunlar bu türlere alışık olmayanları da düşünerek bölümlerini kolay dizayn ederler ama Battletoads bu konuda resmen acımasız. Öyle ki hikayede bir noktadan sonra sadece bölüm geçtiğim için xbox beni nadir kazanılan başarımlar ile ödüllendiriyordu ve ben bu oyunu bitirdiğimde daha önce oynamadığım türlerde bile usta olmuşum gibi hissediyordum.

    Mesela oyundaki bir sekans başta Space Invaders ya da Galaga gibi normal bir shooter olarak başlıyor ama zaman geçtikçe ekrana gelen düşmanların sayısı artmaya ve attıkları mermiler ekranda daha fazla yer kaplamaya başlıyor. Bir süre sonra bir bakmışsınız oyun bullet hell olmuş. Garip olan şey ise hayatımda hiçbir bullet hell oynamamış olmama rağmen Battletoads bunu ısındırarak önüme koyduğu için 20 dakika gibi bir sürede ekranın her yerini kaplayan mermilerden sıyrılırken aynı zamanda düşmanıma ateş edebilir hale gelmiştim. Bütün sekansı kan ter içinde kalarak geçmeyi başardığımda ise kendimi bu türün ustası gibi hissediyordum. Bunu test etmedim ama şu an bir bullet hell oyununu rahatça oynayabilirim gibi hissediyorum.


Oyunun bullet hell kısımlarından aldığım bir ekran görüntüsü


    Zaten bildiğim türlerde oyun yine zorluğunu iyi ortaya koyuyor. Normalde Subway Surfers tarzındaki endless runnerlarda iyi olduğumu düşünürdüm ama Battletoads oynadığım oyunlardan çok daha hızlı hamleler yapmamı gerektiren bir sekansla karşıma çıkınca afalladım. Bu arada endless runner dedim ama battletoadstaki kısımların sonu var, bölümler de rastgele oluşturulmuş değiller. Tarz olarak endless runnerlara benzediği için böyle söyledim.

    Bu bahsettiğim zorluğun bozulduğu tek yer platform bölümleri. Bunlar da gerçekten zor değiller mi yoksa ben çoktan Super Meat Boy, Celeste, The Messenger gibi türün zorlukta zirveye oynayan yapımlarını bitirmiş olduğum için bana mı kolay geldiler emin değilim.

    Oyunda üç kişiye kadar co-op modu da var ve garip bir şekilde bu mod oyunu kolaylaştırmaktan çok zorlaştırıyor. Mesela tek kişi oynarken bir karakterle ölürseniz anında yeni bir karakter geliyor ve oyuna devam ediyorsunuz. Co-op oynarken ise ikiniz aynı anda ölürse oyun bitiveriyor. Ya da bir dalgadan kaçtığımız bir bölümde normalde ne olursa olsun dalga bizi yakalamazken co-op modunda oyunculardan biri yanlış tuşa basarsa hızınız azalıyor ve dalga size yaklaşıyor. Kısaca co-op oyunu zorlaştırıyor diyebilirim.


Co-op oynanıştan bir görüntü. Üç ana karakter de aynı anda ekranda görülebiliyor


    Oyunun hikayesinin çok iyi olduğunu, sizi alıp götüreceğini söyleyemem ama ara sahneler son zamanlarda izlediğim en eğlenceli şeylerden birisiydi. Oyunu bitirdikten sonra bütün ara sahneleri baştan izledim ve sonra da internette Battletoads çizgi filmi aradım. Cidden eğlenceli, hem çocuklara hem yetişkinlere hitap edebilecek düzeyde ve genel olarak mizahi tonu yüksek ara sahneleri vardı. Oyun boyunca sürekli tekrar eden birkaç şakası da vardı ve dozları çok iyi ayarlanmıştı. Aşırı tekrar edilip sinir bozucu olmuyorlardı ama arada çıkıp bir yerden sonra ister istemez gülmenizi sağlıyorlardı. Mesela oyun boyunca geçen “Biz kardeş miyiz? Bilmiyoruz ki, bu konu hakkında hiç konuşmayız.” Muhabbeti bir yerden sonra size tebessüm ettirmeyi başarıyordu. Ya da Zitz’in yemek sanıp yediği sineğin aslında garson olduğu sahne uzayıp absürt bir hal alıyordu. Kısacası, ara sahneleri oldukça beğendim. Bu ara sahnelerin kalitesinde film çıksa ayıla bayıla izlerim

    Toparlamam gerekirse, Battletoads oynanış çeşitliliği konusunda zirveye oynayan, tek bir türe sığdıramayacağımız çeşitlilikte bir oyun. Neredeyse her türde zorlu ama eğlenceli bir oynanış sunması yüzünden arada delirtse de çok baymıyor. Zor oyunlara karşı bir nefretiniz yoksa Battletoads'a bir şans vermenizi kesinlikle tavsiye ediyorum. Sırf sunduğu çeşitlilik için bile değer

    Ayrıca ne yalan söyleyeyim, bir yerden sonra gelen nadir başarımların verdiği “Kimsenin yapamadığı bir şeyi başarıyorum” hissi de devam etmemde önemli bir etken oldu. Sonuçta gamer’lığın bir kısmı da hava atmaktır. Yoksa neden o renkli kasaları, gaming setupları bu kadar sevelim ki? Hava atmanın önemli bir kısmı da başkalarından daha iyi bir gamer olduğunu göstermektir. Zaten bu başarımlar, rütbeler falan oyunlarda bu yüzden varlar, daha iyi olduğumuzu başkasına gösterebilmemiz için.

    Öyleyse bir dahaki sefere birisi Dark Souls’u bitirdiği için artistlik yaptığında yüzlerine gülüp geçebilirim. Çünkü Dark Souls oyunlarının en az bitirilebileni yani Dark Souls 2’nin bitirilme oranı %36, benim Battletoads’ı bitirerek kazandığım kapı gibi “Season Two When?” başarımımın kazanılma oranı ise %7


Beat 'em up: Genelde soldan sağa doğru gitmeye çalıştığımız ve düşmanların tamamını öldürerek bölümün sonuna ulaşmaya çalıştığımız oyun türü. Ülkemizde Mustapha adıyla bilinen Cadillacs and Dinasours bu türe ait bir oyundur

Bullet Hell: Ekranda neredeyse boşluk kalmayacak derecede düşman ve mermi olan, genelde bir analogla karakterimizi, diğer analogla da silahlarımızı kontrol ettiğimiz oyun türü

Yorum Gönderme

0 Yorumlar